GŁÓWNY PROBLEM SOCJOBIOLOGII

images (4)
Przywodzi nas to do głównego pro­blemu socjobiologii: w jaki sposób altruizm, który jak z samej definicji wynika, zmniejsza wartość przystoso­wawczą osobnika, może rozwijać się drogą doboru na­turalnego. Odpowiadając na to pytanie, należy wskazać na istnienie pokrewieństwa: jeżeli takie same geny od­powiedzialne za altruizm występują w dwóch organiz­mach z racji ich wspólnego pochodzenia i jeżeli akt al­truizmu ze strony jednego organizmu zwiększa łączną liczbę tych genów przekazanych następnym pokole­niom, w puli genowej rozprzestrzeni się skłonność do altruizmu. Sytuacja taka będzie zachodzić, mimo że sam altruista zapłaci za akt altruistyczny wniesieniem do puli genowej mniejszej porcji swoich genów, co sta­nowi koszt aktu altruistycznego. Na postawione przez siebie pytanie „Czy Absurd dyktuje śmierć?” Camus odpowiada, że samo dążenie do szczytów wystarcza dla zaspokojenia serca człowie­ka. Te suche stwierdzenie jest prawdopodobnie słuszne, ale nie ma większego sensu, jeżeli nie jest rozpatrywane w świetle teorii ewolucji. System podwzgórzowo-rąb- kowy wyższych gatunków społecznych takich jak czło­wiek „wie” (dokładniej: jest zaprogramowany, aby działać tak, jak gdyby wiedział), że tkwiące u jego pod­staw geny będą maksymalnie rozpowszechniane tylko wtedy, gdy zgra reakcje behawioralne tak, aby powstał korzystny kompromis między przeżywalnością osobni­czą, reprodukcją i altruizmem. Wskutek tego ośrodki tego zespołu poddają próbie świadomą część umysłu, powodując dwoistość uczuć, ilekroć organizm napotyka stresujące sytuacje.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply