OPISYWANIE ORGANIZACJI SPOŁECZNEJ

Procesy przyczyno­wo-skutkowe, dzięki którym powstaje to, co nazywane jest organizacją społeczną, są — jak to ujmuje Hinde „wielorakie”. Niezależnie od tego, z której strony podchodzi się do problemu, regułą jest najczęściej sy­stemowa współzależność pomiędzy czynnikami o zróż­nicowanym pochodzeniu informacyjnym. W odniesie­niu do teorii ewolucji takich systemów wnioskowanie z opisu jest trudne, a terminy w rodzaju homologii i ana­logii czy konwergencji i paralelizmu są w tym kontek­ście wielce problematyczne. Zastosowanie terminu „organizacja społeczna ule­gło we współczesnej etologii zmianom. Dla Lorenza, podobnie jak dla Niko Tinbergena , termin ten ozna­czał przede wszystkim interakcje pomiędzy osobnika­mi, występujące w związku z łączeniem się w pary, walką i życiem grupowym. Główny nacisk kładziono na te ustalone wzory zachowania się czy rytuały społecz­ne, które są nośnikami strategii reproduktywnych czy obronnych. Najnowsze, strukturalistyczne podejście Hindego do organizacji grup społecznych przedstawia się podobnie . Widzi on trzy poziomy złożoności: inter­akcje, związki międzyosobnicze i strukturę grupy. Związki sprowadzają się dla niego do „treści, rodzaju i wzorów interakcji”, a struktura do „treści, jakości i wzorów związków”. Podejście to umożliwia sporządza­nie wartościowych opisów, w których organizacje wi­dziane są jakby od wewnątrz.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply