ROLA BUFORA

Dziś jest już jasne, że przynajmniej u pewnych naczelnych rolę bufora w antagonizmach ry­wali grają jeszcze bardziej złożone fortele społeczne. Deag i Crook opisują na przykład  użycie wzajemnego pokazywania sobie dzieci jako sposobu, w jaki samce regulują przebieg interakcji agonistycznych. Ze wzglę­du na lokalne występowanie niektórych z tych praktyk zasadne może być nazywanie ich protokulturowymi.Przedmiotem opisu z perspektywy C są drogi, jakimi przebiegają wraz z upływem czasu zmiany pozycji spo­łecznych poszczególnych osobników. Wzrost liczebnoś­ci grup osłabia ich spoistość i rozpadają się one na od­dzielne, posiadające własne hierarchie jednostki. Kiedy osobniki przestają być karmione przez matki, osiągają wiek pokwitania czy też zaczynają domagać się od starszych rywali uznania, zmienia się ich „rola” czy po­zycja społeczna. Podobnie jest ze starzejącymi się osobnikami. Formowanie się sojuszy pomiędzy samcami, członkami hierarchii lub pomiędzy samicami w grupie reproduktywnej zawierającej jednego samca powoduje powstawanie dzielących między siebie władzę klik, ograniczających zachowanie się pozostałych osobników lub manipulujących tym zachowaniem. Konkurencyjne sojusze lub przejście do innej grupy mogą być częścią procesu kompensacyjnego, dzięki któremu młode, zdol­ne do reprodukcji osobniki zdobywają partnerów sek­sualnych.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply