ROZKŁAD PRZESTRZENNY

Nie można wyczerpująco opisać systemu społecz­nego jakiegokolwiek konkretnego gatunku bez zbada­nia organizacji społecznej przynajmniej z tych trzech perspektyw; zadanie to w sposób oczywisty nie jest ani, ani tanie, ani możliwe do wykonania w krótkim czasie.Perspektywa A dotyczy rozkładu przestrzennego o- sobników w danej populacji lub demie. Teoretycznie, osobniki mogą być rozmieszczone przypadkowo, rów­nomiernie lub też skupione w grupach o zróżnicowanej wielkości i składzie. Do rozmieszczenia przypadkowego i równomiernego dochodzi rzadko; najczęściej układa się ono w pewien wzór — w pewnych miejscach (i w danym momencie czasowym) znajduje się więcej osob­ników niż gdzie indziej. Zmiany w czasie, którym pod­lega ten wzór rozkładu, można jednakże — na ogół — przewidzieć, z chwilą kiedy mamy o nim wystarczającą ilość informacji.Wzór rozkładu przestrzennego opisywany jest w ka­tegoriach spoistości grup w czasie, płci i wieku ich członków, sposobu, w jaki zmienia się przynależność do grupy w zależności od warunków i upływu czasu, sto­sunków międzyosobniczych (z uwzględnieniem tego, kto i od kogo się nie oddala) oraz stopnia, w jakim całe grupy łączą się lub trzymają się z dala od siebie. Wzór rozkładu przestrzennego społeczeństwa może być bar­dzo stabilny w czasie albo też zmieniać się wskutek za­gęszczenia, sezonowego łączenia się w pary, rodzenia młodych czy klimatu. Te zmiany „fazy” mogą prowa­dzić do poważnej reorganizacji rozmieszczenia osobni­ków i sposobu, w jaki spędzają czas.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply