W GRUPACH I SPOŁECZEŃSTWIE

Samce należące do hie­rarchii centralnej utrzymują porządek w stadzie, bro­nią samic i potomstwa przed drapieżnikami, kierują ruchami grupy- i przypuszczalnie są najaktywniejsze seksualnie — przekazując w ten sposób potomstwu ge­netyczne komponenty swoich ponadprzeciętnych zdol­ności do współpracy, inteligentnego przywództwa i agresywnej obrony. Tak więc samce, które osiągają do­minację, nieodmiennie zachowują się w sposób najle­piej zabezpieczający interesy stada jako całości.Jest więcej niż oczywiste, że w grupach i społeczeń­stwach tworzonych przez nasz gatunek nie istnieje już ten typ automatycznej zgodności pomiędzy sukcesem w rywalizacji o dominację a faktycznie sprawowanym przywództwem. Przez wiele milionów lat, gdy nasi przodkowie żyli w małych grupach, zgodność ta przy­puszczalnie istniała — tak jak istnieje dziś u pawia­nów. Grupy te nie mogłyby przetrwać, gdyby podczas łowów, podziału żywności i obrony zabrakło sprawne­go kierownictwa i koordynacji działań. Ale w wielkich, złożonych społeczeństwach, przedstawiciele władzy po­litycznej odseparowani są na ogół od bezpośredniego kontekstu, w którym wcielane są w życie ich decyzje.Dlatego też nie docierają do nich bezpośrednie czy od­powiednio wiarygodne informacje zwrotne na temat ich własnej mądrości lub efektywności; wiedza taka była natomiast udziałem każdego prehistorycznego na­czelnika łowców — w sytuacji, gdy on i jego grupa albo mieli co jeść, albo głodowali.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply