WE WSPANIAŁEJ PRACY

Stadka samic, pasące się na naj­bardziej obfitującej w trawę części wulkanu Ngorongo- ro w Tanzanii, wykazują niewielką ruchliwość, samce zaś ustanawiają terytoria, na których tworzą stada z samic, które przekroczą ich granice. Gdzie indziej sa­mice pasą się w większej odległości od siebie, a zacho­wanie się samców nie ma charakteru terytorialnego. W tym wypadku utrzymywać można, że system zachowań związanych z reprodukcją jest uniwersalną cechą ga­tunku, a rozkład przestrzenny osobników jest — re­akcją na nie tak ważne dla studium porównawczego — warunki środowiskowe. Nieczęsto jednak sprawa jest tak prosta.Ze wspaniałej pracy Alisona Richardsa  na temat ży­jącej w lasach Madagaskaru sifaki (Propithecus) jasno wynika, że pojawianie się ważnych elementów społecz­nego zachowania się zależne jest w dużym stopniu od warunków lokalnych. To, czy w populacjach tego gatun­ku wystąpi mająca na celu obronę terytorium współpra­ca grupowa, jest funkcją lokalnego środowiska. Na sto­sunkowo jałowych obszarach leśnych, tam, gdzie roz­mieszczenie żywności podlega wpływom sezonowym, grupy zwierząt bronią swoich terytoriów. W lasach mniei jałowych, w których występuje podobna ilość żyw­ności, ale mniejszy jest wpływ pór roku, obszary żero­wania grup zwierząt zachodzą na siebie, a mimo to po­między nimi nie pojawiają się konflikty. Na podobne zjawiska wskazuje wiele współczesnych prac poświęco­nych naczelnym.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply