WSPÓŁCZESNY CZŁOWIEK

odisea,
Współczesny człowiek ma niepowtarzalną budowę anatomiczną. Wyprostowana postawa i dwunożny spo­sób poruszania się różnią go całkowicie od innych ga­tunków naczelnych, mimo że te (w tym szympans i go­ryl) czasem chodzą na tylnych kończynach. Szkielet człowieka uległ głębokim przemianom, przystosowując się do zmiany sposobu poruszania: kręgosłup jest wy­gięty, aby ciężar tułowia rozkładał się wzdłuż jego dłu­giej osi; klatka piersiowa jest spłaszczona, co umożli­wia przesunięcie się środka ciężkości do tyłu, w stronę kręgosłupa; miednica rozszerzona, co pozwala jej słu­żyć jako przyczep potężnych mięśni górnej części nóg, umożliwiających kroczenie, oraz przekształcona w za­głębienie podtrzymujące wnętrzności; ogon zaniknął, a jego kręgi (nazywane kością ogonową) podwinięte są do wewnętrz tworząc dno zagłębienia miedniczego; kłyk­cie potyliczne przesunięte są daleko pod czaszkę, tak że ciężar głowy utrzymuje się na nich; twarz jest skróco­na, co wspomaga przesunięcie środka ciężkości; kciuk jest powiększony, co zwiększa siłę dłoni, nogi są prze­dłużone, a stopa jest znacznie zwężona i wydłużona, co ułatwia kroczenie. Nastąpiły również inne zmiany. O- włosienie zaniknęło prawie na całym ciele. Ciągle zre­sztą nie wiadomo, dlaczego człowiek współczesny jest „nagą małpą”. Jednym z przekonujących wyjaśnień jest to, że nagość zapewniała chłodzenie ciała w trakcie uciążliwych pościgów za zdobyczą w upale afrykań­skich równin. Związane jest to ze szczególną rolą poce­nia się, które u człowieka stanowi mechanizm zapobie­gający przegrzewaniu się ciała.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply