ŹRÓDŁA RÓŻNIC

Źródeł tych różnic szukać należy przypuszczalnie w filogenetycznej historii gatunków.Pawiany płaszczowe i oliwkowe, oba należące do ro­dzaju Papio, mają niewątpliwie szereg wspólnych cech zachowania się, które nie występują w repertuarze be­hawioralnym dżelady. Można oczekiwać, że przejście od jednostek społecznych zawierających jednego samca do jednostek zawierających wiele samców (lub vice ver- sa) u pawianów rodzaju Papio związane jest ze zmiana­mi w progach reakcji w ramach tego samego ogólnego repertuaru zachowań, podczas gdy podstawą działania zawierającej jednego samca jednostki u dżelady (Thero- pithecus gelada) jest odmienny system motywacyjny i inny repertuar zachowań. Na tym więc właśnie pozio­mie analiza filogenetyczna odzyskuje swoje znaczenie.Należy oczekiwać, że podobnie rzecz ma się z wpły­wem wrodzonych progów motywacyjnych i ekspresji behawioralnej na lokalne tradycje społeczne. Na przy­kład, zajmowanie się przez samce dziećmi i wykorzy­stanie ich w regulowaniu interakcji pomiędzy samcami a samicami występuje zarówno u japońskich, jak i ber- beryjskich makaków, ale tylko u tych ostatnich rozwi­nęło się ono w rzeczywiście skomplikowany rytuał, przyczyniający się prawdopodobnie do łagodzenia an­tagonizmów i utrzymywania spoistości grupy. Nie wie­my jeszcze, jak bardzo lokalny jest charakter tych rytu­ałów, ale wiemy już, że zdziczałe zwierzęta żyjące na Gibraltarze różnią się od dzikich zwierząt spotykanych w górach Atlasu.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply